Германы Нюрнбэрг (Nuremberg) хотод 450 жилийн тэртээ 16-р зуунд 18 хүүхэдтэй ядруухан амьжиргаатай нэгэн айл байжээ. Тэдний том хүүхдүүд болох Albrecht Dürer, Albert Dürer нар уран зураг зурах, сийлбэр хийх дуртай, чамгүй авьяаслаг хүүхдүүд байв. Эцэг нь гэр бүлээ тэжээхийн тулд бага хөлсөөр өдрийн 18 цаг уурхайн маш хүнд ажил хийдэг байлаа. Ядуу амьжиргаанаас болж урлагийн сургуульд хэн нь ч явж чадахгүйгээ ах дүү 2 мэдэж байлаа. Тиймээс нэгэн өдөр ах дүү хоёр ярилцаж, нэг нь аавтайгаа цуг уурхайд ажиллаж нөгөө нь урлагийн сургуульд элсэхээр болов. Тэд зоос хаяснаар дүү Albrecht урлагийн сургуульд явж ах Albert уурхайд хүнд хүчир ажил хийхээр 2 тийш хагацав.

Albrecht маш хөдөлмөрч бөгөөд авъяаслаг байсан тул сургууль төгсөхөөсөө өмнө л багш нараасаа алдарт хүрч эхэлсэн байв. Тэр ч хөрөнгө чинээлэг болж Nuremberg тосгондоо эргэн ирж найр хийн дүүрэн хүндэтгэлийн зоог барьлаа. Albrecht босон хундагаа тогшиж үг хэллээ. “Миний бүх амжилт ололт бүхэн гэр бүлийн минь, тэр дундаа ахын минь хөдөлмөр. Тэр миний өдийг хүртэлх бүх зардал сургалтын төлбөрийг хүнд хөдөлмөр хийн төлж байсан. Одоо түүний минь, ахын минь сурах ээлж” гэж хэлэхэд ах Albert суудлаасаа өндийн нулимсаа арчиж “Үгүй дээ дүү минь, Би сурч чадахгүй, бүх зүйл оройтсон. Хар л даа миний гар ямар болсныг, би одоо бийр эргүүлэх бүү хэл энэ хундагыг чүү ай өргөж байна” хэмээлээ. Бүгд чимээгүй болж түүний уурхайд олон жил ажилласан, бүх хуруунууд нь мултарч, хугарч тахийсан түүний гарыг харлаа. Ийнхүү Albrecht Durer ахынхаа тэр гарыг нь харж, алдарт “Hand” хэмээх бүтээлээ зурсан билээ. Хүмүүс түүнийг нь “Залбирч буй гар” гэж нэрлэх болжээ.

Бид бүхний амжилт олон хүний хөлс хүч, тэдний хөдөлмөр, тэмцэл дээр боссон байдгийг үргэлж санаж яваарай.

Өнөөдөр бүгд гэртээ хариад аавынхаа гарыг, ээжийнхээ алгыг нэг хараарай.